ما عادت كرده ايم به چراغ پر نور خيابان ها .

عادت كرده ايم به نسيم تلخ روزگار.

همچو عروسكي كه نه جامه برتن دارد نه هويتي.

شايد هيچگاه اين باور در ما به وجود نيايد كه به گونه اي ديگر هم ميتوان زيست .

عروسك بودن , بازيچه و سرگردان بودن همچو برگ بر انسان روا نيست .

انسان شايد 

شايد نه 

بايد انسان وار عشق ورزيد تا اين يگانه نيروي هستي دوباره به حركت در آيد.

عادت ها را بشكنيم شايد اين همان قلكي باشد كه ما هم چيزمان را در آن انداخته ايم

و به گمانمان حفظ و اندوخته ميكنيم .

عاري عادت هايمان را مي گوييم 

بشكنيم ، بشكنيم.

ميدانم روزي خواهي رفت و خواهيم سپرد به فراموشي باد 

ميدانم

دانم كه رو زي همچو برگي زرد كه پاييز را بهانه ميكند زمين خواهم خورد 

آن زمان من و جغد چه دوستان ديرينه اي خواهيم بود و ترانه هايش برايم چه آشناست 

تو ميگويي كه تو را ليلي وار دوست دارم , اما ميدانم كه روزي مرا همچو گلي كه از شاخه 

چيده اي بو خواهي كرد , نگاهي گذرا به رخم و پرتم خواهي كرد 

به گوشه ديواري , آنجا كه بن بست ترين جاي دنياست .

اما هرگز باور نخواهم داشت كه تو در كنار من بماني و نميدانم چرا ؟

خدا وندا منو ببر به آسمون

خسته شدم از این زمان

آخه دیگه نا ندارم

که بگم چشمامو بخون

منو ببر به زیر خاک

اونجا که مورچه ها براک

میخونن از یه عشق پاک

با اینکه رو سیاه شدیم

فکر کردیم آدمی شدیم

نمیدونیم که تو دیگری

فردا رو دربدر شدیم

منو ببر به اونجا که

همه آدما خوبن

منو ببر به دنیایی

که عاشق رو نمی کوبن

ممنو ببین که مردم من

تو این شهر بی روحی

تو شهری که ما ها رو

له میکنن غریبانه

               که گویایی همه چیز است و خود نا چیز

زندگی رو دوست دارم با تمام بد بیاریش        عاشقی ر دوست دارم با تمام بی قراریش

من میخوام اشگ هام بفهمن  وقتی از چشمام میریزه        تنهایی گرچه کشنده است واسه من خیلی عزیزه

توکتاب نوشته عاشق خیلی تنها خیلی خسته است            جای بارون بهاری روی چتر های شکسته است

اما من میگم یه عاشق همه دنیا رو داره             همه چتر ها رو باید بست وقتی آسمون می باره

نان عشق رو میخورم منت نانوا ندارم            سینه سوخته عاشقم با کسی دعوا ندارم

تو دنیایی که گرگ و بره گی تو ذاتشه           من میخوام خودم باشم با هیچکی کاری ندارم

زنده بودن نمیخوام زندگی پا بوس منه            فقط و فقط دورنگی تنها کابوس منه

گرچه خاکم زیر پا    اما غرورم آسمون      مشکی رنگ عشقمه  ترانه ققنوس منه

کاش می شد دارو باشیم  نه زخم کاری نه نمک              قطره آبی باشیم  روی قلب خشک و پر ترک

واسه عشق و عاشقی تو سختی هاش کم نزاریم            واسه خودمون آدمی باشیم نه آدمک

خیلی ها میگن که عاشقی رو دیوار ببینین                اما من میگم عاشقی رو طرح دیوار نبینین

من میخوام که مثل موج نباشم اما بمونم                  کاش میشد تو عین سختی بازم عاشق بمونیم

ღ♥ღ سهراب گفته بود

 شايد آن روز كه سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد كرد )) خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجبارست

شكسپیر میگه:

 خیانت تنها این نیست كه شب را با دیگری بگذرانی ... خیانت میتواند دروغ دوست داشتن باشد ! خیانت تنها این نیست كه دستت را در خفا در دست دیگری بگذاری ... خیانت میتواند جاری كردن اشك بر دیدگان معصومی باشد

يه روز عشق از دوستي پرسيد :

 تفاوت من و تو در چيست ؟

دوستي گفت من ديگران را به سلامي آشنا ميکنم تو به نگاهي ... من آنان را با دروغ جدا ميکنم تو با مرگ

زندگي روييدن است سر برون آوردن است  نور را حس كردن است  خاك را بوييدن است

زندگي اسمان است در نگاه گنجشك ها 

زندگي  پر گشودن در هواي پاك بي همتايي ماست

زندگي گاه و بيگاه شدن روزنه هاست  راه رفتن در حاشيه هاست

زندگي گاه در قفس پوسيدن است  لحظه ها را تك به تك حس كردن است...!

دردو دل من با دنیا:

مرا درپاکی قلبت قاب کن ودردیوار اتاق دلت بیاویزکه من خواهم رفت,پس بگذار که

 در تو بمانم  به خدا قسم ,قسم به نان و نمک وبه شرم تووچشمهای قشنگ تو,اندازه ی

 هرچه دل پاکت بخواهد با همه ی وجودبا هر چه عشقو عشق دوستت خواهم داشت.

پس مرا از یاد مبر وجای مرا در شادیهایت خالی کن چرا که من شادی ندارم.

بذار بدونم تا ابد  در تو فراموش نمیشم  

 همیشه  که با تو باشم 

    یک لحظه خاموش نمیشم  

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
همان یک لحظه اول
که اول ظلم را می دیدم
جهان را با همه زیبایی و زشتی
بروی یکدگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم
نخستین نعره مستانه را خاموش آندم
بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان دیگری پوشیده از صد جامه رنگین
زمین و آسمان را
واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
نه طاعت می پذیرفتم
نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده
پاره پاره در کف زاهد نمایان
سبحه صد دانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان
هزاران لیلی نازآفرین را کو به کو
آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را
پروانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
بعرش کبریائی با همه صبر خدایی
تا که می دیدم عزیز نابجائی ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد
گردش این چرخ را
وارونه بی صبرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که می دیدم مشوش عارف و عامی ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش
بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری
در این دنیای پر افسانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم
همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد
وگرنه من جای او چو بودم
یکنفس کی عادلانه سازشی
با جاهل و فرزانه می کردم


عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من
ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

سر هر کوچه کسی بود که چینی ها را بند می زد با عشق

و من آنروز به خود می گفتم

آخر این هم شد کار

ولی امروز که دیگر اثری از او نیست

نقش یک دل که به روی چینی است

ترکی دارد و من در به در . کوه به کوه

در پی بند زنی می گردم

آنجا که ایمان است،نسیم عشق می وزد
آنجا که عشق است،صلح حکم فرماست
آنجا که صلح است .... خدا هست
و آنجا که خدا هست ، خوشی و سعادت بر آن سایه افکنده است.

چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد چرا نگاه هايت انقدر

 غمگين است ؟ چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟ اما افسوس ...

هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره . اري با تو

هستم .. با تويي که از کنارم گذشتي... و حتي يک بار هم نپرسيدي

چرا چشم هايت هميشه باراني است!!!

   بشناس مرا؟

  بشناس مرا حکایتی غمگینم

  افسانه تیره شبی سنگینم

  تلخم٬ کدرم٬ شکسته ام ٬مسمومم

  ای دوست شناختی مرا من اینم

  من اینم و غرق خستگی آمده ام

  ویرانم و از شکستگی آمده ام

  از شهر یگانگی فراموشش کن

  از شهر هزار دستگی آمده ام